Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2015

Τα χρήματα της Πρέμιερ Λιγκ σημαίνουν ότι η (κάθε) Στόουκ μπορεί να παίρνει τον όποιο Σακίρι όμως ποτέ δεν θα (μπορεί να) κάνει το βήμα παραπάνω


Δημήτρης Βαρσάνης

Πριν κοιτάξεις μπροστά είναι συνετό να κοιτάς πίσω. Η μεταγραφή του Σερντάν Σακίρι είναι ένα πραγματικό πραξικόπημα.



Όχι πολύ καιρό πριν, ο Ελβετός εξτρέμ ήταν στην Βασιλεία και προσέλκυσε πολλά διάσημα κλαμπ προτού καταλήξει τελικά ως προφανής κληρονόμος του Άριεν Ρόμπεν ή του Φρανκ Ριμπερί στη Μπάγερν Μονάχου. Τώρα είναι στο "Brittania" ελπίζοντας να εξοικειωθεί με τις προωθημένες μπαλιές του Γκλεν Γουίλαν. Ένα πραγματικό πραξικόπημα πράγματι.
Το ένα στοιχείο της αμφιβολίας όμως θα πρέπει να επικεντρωθεί στο γιατί κατέληξε στους "Potters". Το πρώτο ερώτημα που θα πρέπει να ζητείται πάντα κάθε φορά που ένας παίκτης γίνεται διαθέσιμος είναι απλό: γιατί ο σύλλογος του επέλεξε ή προθυμοποιείται τη πώληση του;



Συνήθως είναι απόλυτα ξεκάθαρο: ο σύλλογος έχει ένα νεώτερο μοντέλο να ακολουθήσει ή οδεύει προς μια διαφορετική κατεύθυνση τακτικής. Ο ποδοσφαιριστής είναι άρρωστος που κάθεται στο περιθώριο και θέλει να γευτεί τη δράση της πρώτης ομάδας. Πιο συχνό είναι και πιο εύκολο: στο κλαμπ χρειάζονται τα χρήματα και ο ποδοσφαιριστής είτε θα τους βοηθήσει να τα πάρουν είτε θα διακόψει τις διαπραγματεύσεις.
Με τον Σακίρι όμως κανένας από αυτούς τους λόγους δεν είναι αρκετά κατάλληλος. Έφυγε από τη Μπάγερν μετά από 2,5 χρόνια, επειδή εν μέρει απέτυχε να κάνει τις εμφανίσεις που ήλπιζε στην πρώτη ομάδα και εν μέρει γιατί αισθάνθηκε ο σύλλογος ότι δεν έχει αναπτυχθεί αρκετά δεδομένου ότι τους άρεσε. Αυτή ήταν μια μεταγραφή που έκανε αίσθηση σε όλες τις πλευρές και μπορεί εύκολα να εξηγηθεί.



Βλέποντας τον να φεύγει από την Ίντερ για τη Στόουκ είναι αρκετά διαφορετικό. Δεν είναι άμεσα εμφανές γιατί οι Ιταλοί ήταν προετοιμασμένοι, μάλλον απόλυτα ευχαριστημένοι να τον πουλήσουν. Μόλις τον Ιανουάριο τον πήραν με μεγάλο ενθουσιασμό και έπαιξε 15 φορές στο δεύτερο μισό της περασμένης σεζόν. Είναι αλήθεια ότι η απόδοση του είχε τάσεις πτώσης καθώς προχωρούσε η χρονιά, όμως τον Απρίλιο ο προπονητής του και ο άνθρωπος που τον υπέγραψε, ο Roberto Mancini επέμενε ότι ο εξτρέμ είχε τη πλήρης εμπιστοσύνη του.
Η Ίντερ δεν έχει καμία έλλειψη φιλοδοξίας και καμία έλλειψη χρημάτων. Και όμως ήταν πρόθυμη να τον πουλήσει χωρίς να τον ρωτήσει, και ακόμη και όταν φάνηκε να διστάζει στη προοπτική μιας κίνησης στη Στόουκ, υπήρχαν συνομιλίες με τη Σάλκε, την Έβερτον και σύμφωνα με πληροφορίες και τη Νιουκάστλ επίσης. Οι "Nerazzurri" ήθελαν να απαλλαγούν από τη παρουσία του. Προσπαθούσαν να δημιουργήσουν μια αγορά για αυτόν όμως το ερώτημα που υπερισχύει είναι το: γιατί; χωρίς αμφιβολία ο Σακίρι είναι ένας εξαιρετικά ταλαντούχος ποδοσφαιριστής. Έτσι, ποια είναι η παγίδα;
Η ελπίδα της Στόουκ, φυσικά δεν είναι το μόνο που η Ίντερ ενέργησε με βιασύνη και ίσως το μετανιώσει εν εύθετο χρόνο. Αν της βγει αυτή η ελπίδα σε πραγματικότητα, θα αισθάνεται ότι έχει κάνει μια μεταγραφή που μπορεί να τη μεταφέρει σε αυτό που το λένε όλοι στο ποδόσφαιρο "επόμενο επίπεδο".
Δεν είναι εντελώς εξακριβωμένο το ποιο ή που είναι αυτό το επίπεδο. Κανένας ποτέ δεν το ορίζει πραγματικά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν αναφερόμαστε στο Champions League. Όταν έρχεται ο Αύγουστος τα κλαμπ πρέπει να θέτουν τους στόχους τους. Μπορεί να είναι μια έξοδος στο Europa League, όμως είναι μια φαινομενικά περίεργη φιλοδοξία για οποιονδήποτε στη Πρέμιερ Λιγκ, δεδομένου ότι μόλις φτάνουν εκεί, περνούν το περισσότερο χρόνο τους διαμαρτυρόμενοι για το πόσο φοβερά απάνθρωπο είναι να παίζουν ποδόσφαιρο τις νύχτες της Πέμπτης.
Όπου και αν είναι, "το επόμενο επίπεδο" είναι όπου ο καθένας έχει βάλει ως στόχο να φτάσει. Σχεδόν όλοι τουλάχιστον: η πρώτη επτάδα της Πρέμιερ Λιγκ είναι εκεί ήδη, ενώ οι έξι τελευταίοι της κατηγορίας έχουν κάπως μικρότερες φιλοδοξίες όντας ευχαριστημένοι μόνο να βρίσκονται εδώ και να λένε ευχαριστώ πολύ. Ωστόσο, ποιος είναι της Στόουκ; όπως επίσης της Σουόνσι, της Έβερτον, της Γουέστ Χαμ και πιθανότατα της Νιουκάστλ;
Πολλά έχουν γίνει φέτος το καλοκαίρι από την άνοδο της μεσαίας τάξης της Πρέμιερ Λιγκ. Η Σουόνσι υπέγραψε τον Αντρέ Αγιού, η Νιουκάστλ πήρε τους Ζεορζίνιο Βαινιάλντουμ και Αλεξάνταρ Μίτροβιτς από την Αιντχόφεν και την Άντερλεχτ αντίστοιχα. Η Γουέστ Χαμ απέκτησε τον Ντιμίτρι Παγέ από τη Μαρσέιγ και οδήγησε τον πρόεδρο του Γαλλικού συλλόγου να ονομάσει τη Πρέμιερ Λιγκ ως:"Το NBA της Ευρώπης". Η Κρίσταλ Πάλας έκανε το "κόλπο - γκρόσο" παίρνοντας τον Γιοάν Καμπάιγ από τη Παρί Σεν Ζερμαίν, ενώ η Στόουκ εκτός από τον Σακίρι πρόσθεσε και το πρώην ανερχόμενο ταλέντο της Μπαρσελόνα Ιμπραίμ Αφελάι.
Αυτό που συμβαίνει εδώ δεν παίρνει μεγάλη εξήγηση. Δεν είναι απλώς ότι η νέα τηλεοπτική συμφωνία οδήγησε σε αυτές τις δαπάνες. Για αυτό το γεγονός ο καθένας είναι απελπισμένος να λερώσει τα χέρια του, όταν τα χρήματα αρχίζουν να έρχονται για την επόμενη χρονιά. Οι σύλλογοι της Πρέμιερ Λιγκ πρέπει να προβούν σε εικασίες για να τα μαζέψουν και ευτυχώς για αυτούς έχουν ήδη περισσότερα χρήματα από σχεδόν κάθε άλλη ομάδα στην Ευρώπη.
Οι παίκτες εν τω μεταξύ παίρνουν μεταγραφή με μια πολύ απλή ιδέα: με τη μετακίνηση στη Στόουκ, στη Σουόνσι ή οπουδήποτε αλλού διαφημίζει τον εαυτό του στην ελίτ της Πρέμιερ Λιγκ. Πραγματοποιεί μια πάρα πολύ καλή χρονιά (ή δύο) και είναι πολύ πιο πιθανό να τον πάρει η Μάντσεστερ Σίτι, η Τσέλσι ή η Μάντσεστερ Γιουνάινεντ από το να συνεχίσει να παίζει στην Ολλανδία, στη Πορτογαλία, στο Βέλγιο ή στην Ιταλία. Το αν επιβεβαιωθούν τα αποδεικτικά του στοιχεία είναι ένα τελείως διαφορετικό θέμα όμως αυτές είναι οι λεγόμενες "πωλήσεις γηπέδων". Αυτά είναι τα κλαμπ για το επόμενο σκαλοπάτι.
Η συγκεκριμένη ρύθμιση ισχύει για σχεδόν όλους, εκτός αν υποστηρίζουν μια ομάδα σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. Οι ποδοσφαιριστές έχουν την ευκαιρία να λάμψουν στην Πρέμιερ Λιγκ και αυτοί οι σύλλογοι παίρνουν το καλύτερο τους από ότι προηγουμένως.
Ο Ζοσέ Μουρίνιο δεν είναι ο μόνος που έχει εντοπίσει ότι η μεσαία τάξη είναι ισχυρότερη από ότι στο παρελθόν και ότι το βαθμιαίο χάσμα σταδιακά μειώνεται. Αυτό συμβαίνει επειδή εν μέρει η ελίτ δεν είναι τόσο κυρίαρχη όσο άλλοτε και διότι όλοι οι προπονητές του πρωταθλήματος είναι πιο εξελιγμένοι και έξυπνοι στρατηγικά, αλλά και επίσης γιατί έχουν καλύτερους ποδοσφαιριστές στη διάθεση τους.
Ωστόσο, υπάρχει ένα ελάττωμα, σχεδόν μια λογική πλάνη σε όλη αυτή τη ρύθμιση. Οι ομάδες της μέσης του βαθμολογικού πίνακα αγοράζουν παίκτες για να τις μεταφέρουν στο "επόμενο επίπεδο", υποσχόμενες να τους πουλήσουν σε συλλόγους που ήδη ανήκουν στο "επόμενο επίπεδο" ή και ακόμα παραπέρα αν αποδώσουν καλά. Το "γήπεδο πωλήσεων" φαίνεται να ανατρέπει τη δεδηλωμένη φιλοδοξία.
Ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι είναι σχεδόν αδύνατο για οποιαδήποτε από αυτές τις ομάδες, δίχως να έχει σημασία πόσο καλά πορεύονται, ή πόσο καλή διαχείριση γίνεται, ή πόσο καλούς σκάουτερ έχουν, από τη στιγμή που δεν θα ξεφύγουν από το "χρυσό κλουβί" στο οποίο βρίσκονται. Δεν έχει σημασία πόσο αργά τα πάει η πρώτη εξάδα, ουτε πόσο γρήγορα κινούνται οι ανταγωνιστές τους, δεν είναι ποτέ αρκετό να καλύψουν τη διαφορά.
Κατά την τελευταία δεκαετία ή περισσότερο, το "Top six" έχει ξοδέψει εκατοντάδες εκατομμύρια λίρες για να μείνει εκεί που είναι. Σε ένα πρωτάθλημα όπου οι δαπάνες των μισθών σχετίζονται με την ακριβής θέση του πρωταθλήματος. είναι λογικό να υποθέσουμε ότι η μεσαία τάξη θα πρέπει να ξοδέψει το ίδιο ποσό για να τους πιάσει, πόσο μάλλον να τους ξεπεράσει. Δεδομένου ότι το "Top Six" είναι αδύνατο να σταματήσει τις πλουσιοπάροχες αγορές, θα πρέπει να ξοδεύουν πολλά περισσότερα όσο είναι αρκετά μακριά από το να το φτάσουν.
Το συγκεκριμένο γεγονός θέτει ένα ενδιαφέρον ερώτημα για τη Στόουκ, τη Σουόνσι, τη Πάλας και τις υπόλοιπες. Είναι εύκολο να γνωρίζουμε τι θα θεωρείται αποτυχία αυτή τη σεζόν. Ένας υποβιβασμός, μια θέση στη τελευταία εξάδα ή ακόμα και κάτω από τη 10αδα. Όμως τι θα θεωρείται επιτυχία;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου