Παρασκευή, 7 Αυγούστου 2015

Η αναζήτηση της συνέπειας στην Πρέμιερ Λιγκ


Δημήτρης Βαρσάνης

Κατά τη περίοδο 2013-2014, στη πρώτη του χρονιά ως επικεφαλής στο "Goodison Park" η Έβερτον τερμάτισε στην εντυπωσιακή 5η θέση στη Πρέμιερ Λιγκ, πάνω και από τη Τότεναμ και από τη Μάντσεστερ Γιουνάιντεντ.
Τη περασμένη χρονιά τερμάτισε 11η όμως ήταν πιο κοντά στη ζώνη του υποβιβασμού από ότι σε θέσεις Ευρώπης. Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν ομάδες όπως η Έβερτον, η Σαουθάμπτον και η Γουέστ Χαμ - ομάδες στη μεσαία τάξη της κατηγορίας - είναι σημαντικές. Πώς να διατηρούνται πιο συνεπείς στο πρωτάθλημα με τα άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν;
Ένα διασκεδαστικό πράγμα που πρέπει να κρατάς για προς το τέλος της κάθε σεζόν, είναι να παρακολουθείς διάφορους παρατηρητές να αναφέρουν το γνωστό για ορισμένες ομάδες ότι:" θα μπορούσαν να αποφύγουν τα επιπλέον παιχνίδια του Europa League", ενώ στην πραγματικότητα δεν υποδηλώνει ότι είναι έτοιμοι να θυσιάσουν μια διοργάνωση.
Το παλιό στερεότυπο για την αντιπαθής διοργάνωση του δεύτερου θεσμού της Ευρώπης είναι ότι οι ομάδες θα κάνουν τα πάντα για να τον αποφύγουν λόγω του αριθμού των αγώνων που θα πρέπει να παίξουν την ακόλουθη χρονιά (ενδεχομένως και 23 επιπλέον παιχνίδια από το πρώτο προκριματικό γύρο έως το τελικό). Και ακόμα και αν φτάσουν θα αναγκαστούν να χρησιμοποιούν μια μάζα αναπληρωματικών και παιδιών από ακαδημίες, ώστε να προστατέψουν τους πολύ καλούς τους παίκτες για τις πιο σημαντικές αναμετρήσεις στο πρωτάθλημα.
Αυτό το στερεότυπο ωστόσο φαίνεται να είναι σωστό, γιατί αν προχωρήσουν πολύ στην Ευρώπη μπορεί να δημιουργηθεί ένα χάος στο πρωτάθλημα για τις μικρότερες ομάδες όπως έγινε με την Έβερτον τη τελευταία χρονιά.
Οι άνδρες του Ρομπέρτο Μαρτίνεζ κέρδισαν μόνο τρεις αντιπάλους σε αυτά τα ποταπά παιχνίδια της Κυριακής αμέσως μετά τις υποχρεώσεις τους στο Europa League. Οι δύο μάλιστα ήταν ομάδες που υποβιβάστηκαν (ΚΠΡ, Μπέρνλι)  και η άλλη η Νιουκάστλ που βρισκόταν στη μέση του πουθενά και παραλίγο να πέσει.
Είναι άξιον απορίας - με δεδομένο το μέγεθος του ρόστερ που ο Μαρτίνεζ έπρεπε να δουλέψει - ότι ξόδεψε ουσιαστικά όλο το μεταγραφικό του μπάτζετ στον Ρομέλου Λουκάκου δαπανώντας 30 εκατομμύρια ευρώ για τον Βέλγο, μένοντας έπειτα με τους ελεύθερους, τους δανεικούς και τα "μαγικά φασόλια" να τους συνδέσει όλους μαζί.
Αυτή η ασυνέπεια στο πρωτάθλημα - όχι μόνο φυσικά λόγω της Ευρώπης - έσυρε  τα "ζαχαρωτά" κοντά στα θραύσματα του υποβιβασμού, πριν τελικά ανακτήσει τις δυνάμεις και επανέλθει στον αόριστο σεβασμό. Παρεμπιπτόντως, θα μπορούσε να είναι τυχαίο το γεγονός ότι νίκησαν τους τέσσερις από τους πέντε αγώνες τους μόλις αποκλείστηκαν από το Europa League όμως κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι.



Ο Τζαγκιέλκα δήλωσε στο τέλος της σεζόν:" Έχουμε παίξει κάποιο καλό ποδόσφαιρο και κάπως ισορροπημένο καθώς δεν σημειώσαμε τη συνέπεια της περασμένης σεζόν". Πώς εξηγείται μια ομάδα όπως η Έβερτον (μπορείτε να συμπεριλάβετε και τις Σαουθάμπτον, Σουόνσι ίσως και Στόουκ και Νιουκάστλ) να πετυχαίνει κάθε σεζόν να τερματίζει στην όσο δυνατό πιο συνεπής θέση; πώς καταφέρνει να αποφεύγει τη μετριότητα μιας ομάδας - πυροτέχνημα;
Το πρώτο πιθανότατα ελαφρώς αναγωγικό σημείο να είναι να μην βρίσκεσαι στο Europa League. Μπορεί να φαίνεται σαν μια ελαφρώς οπισθοδρομική άποψη όμως οι ομάδες θέλουν το κύρος και τα χρήματα του Champions League χωρίς να τις ενοχλεί το ενδιάμεσο στάδιο κάτι το οποίο είναι κατανοητό.
Ο Τζαγκιέλκα ήταν αρκετά ειλικρινής όταν ρωτήθηκε αν αυτό το ποταπό πρόγραμμα Πέμπτης - Κυριακής τους είχε επηρεάσει και δήλωσε:" Προφανώς σε αυτό να υπάρχει μια αλήθεια γιατί είχαμε πολλά περισσότερα παιχνίδια αυτή τη σεζόν, δυστυχώς αποκομίσαμε μερικούς τραυματισμούς σε σημαντικές θέσεις και οι επιπλέον αγώνες δεν συνέβαλαν στην ανάκαμψη". Η Έβερτον μπορεί να μην έφτασε τις 23 αναμετρήσεις στο Europa League όμως και οι δέκα κιόλας δεν βοήθησαν.
Ένα αξιοπρεπές σε μέγεθος ρόστερ είναι σαφώς σημαντικό όμως δεν είναι καλό να διαθέτεις ποσότητα αν η ποιότητα είναι ανύπαρκτη. Σε διάφορα σημεία της περασμένης σεζόν η Έβερτον έπρεπε να βασιστεί στον Αντολίν Αλκαράζ, στον γηρασμένο Σιλβέν Ντιστέν και στον εντελώς εξοργιστικό Άιντεν Μαγκίντι. Όταν ένα ρόστερ είναι σχετικά λεπτό αυτό το είδος της ποιότητας δεν ευσταθεί, όπως επίσης και οι τραυματισμοί παίζουν το ρόλο τους.
Τη τελευταία χρονιά, ο Στίβεν Πίεναρ μπόρεσε να ξεκινήσει μόνο τρεις φορές βασικός, το πέρασμα του Αρούνα Κονέ στις κερκίδες δεν ήταν ένα σημαντικό πλήγμα για την ίδια όμως αυξήθηκε η εξάρτηση του Λουκάκου. Ο Ντάρον Γκίμπσον μόλις που έπαιξε , ενώ ο Κέβιν Μιραλάς είχε ανάμεικτες επιδόσεις. Όλα τα πράγματα θα ήταν εντάξει κατά τη διάρκεια της χρονιάς, όχι όμως όταν ο χρόνος είναι λιγότερος και τα παιχνίδια έρχονται απανωτά.
Αντίθετα, η Σαουθάμπτον στάθηκε αρκετά τυχερή με την απουσία της. Οι παίκτες - κλειδιά ήταν διαθέσιμοι για ένα μεγάλο μέρος της σεζόν και η εξυπνάδα στο ροτέισον διατήρησε τους υπόλοιπους φρέσκους, αλλά είναι προφανές ότι η έλλειψη μιας Ευρωπαϊκής διοργάνωσης έπαιξε μεγάλο ρόλο όσον αφορά την απίστευτη πορεία της στο πρωτάθλημα. Αυτή τη χρονιά ο Ρόναλντ Κούμαν θα έχει περισσότερη ασχολία να εκτελέσει, λόγω της συμμετοχής των "Αγίων" στο Europa League.
Ίσως η έλλειψη συνέπειας σε έναν σύλλογο να είναι το κλειδί για τη συνοχή. Η Σαουθάμπτον έχει δει μια αξιόλογη αλλαγή στο τεχνικό της προσωπικό από τότε που ανέβηκε στη Πρέμιερ Λιγκ. Μόνο τέσσερις παίκτες( Κέλβιν Ντέιβις, Χοσέ Φόντε, Τζέι Ροντρίγκεζ και Τζέιμς Γουόρντ-Πράουζ)από το πρώτο τους αγώνα στην επιστροφή τους στη κορυφαία κατηγορία τη σεζόν 2012/2013 βρίσκονται στο St Mary's ακόμα, ενώ από τότε στην Έβερτον συνεχίζουν να υπάρχουν μόνο επτά ποδοσφαιριστές.
Για αυτές τις μεσαίες τάξεις της κορυφαίας κατηγορίας είναι πιθανό ότι ο τρόπος για να κρατηθούν όλοι σε εγρήγορση είναι να έρθουν ποδοσφαιριστές με κάτι να αποδείξουν, που δεν είχαν τον απαραίτητο χρόνο να το πραγματοποιήσουν αλλού. Ενώ το "ξεπούλημα" της Σαουθάμπτον δεν ήταν ακριβώς στο σχεδιασμό, οι αντικαταστάτες των αναχωρούντων χαρακτηρίστηκαν περισσότερο επιτυχίες παρά αποτυχίες.



Χωρίς τον άμεσο και προφανής στόχο μιας κατάκτησης του πρωταθλήματος ή ακόμα και της σωτηρίας, κρατώντας φρέσκα τα πράγματα από αυτή την άποψη θα μπορούσε να είναι ένα όφελος. Βέβαια προφανώς και αυτό επίσης τις αφήνει σε μια αποτυχία. Οι μεσαίου μεγέθους σύλλογοι έχουν να αντιμετωπίσουν καλύτερα τις περιπτώσεις και όταν παίρνονται οι ποδοσφαιριστές τους από τα μεγαλύτερα και πλουσιότερα "θηρία" της Πρέμιερ Λιγκ. Δείτε τα τακτικά ταξίδια των ποδοσφαιριστών της Σαουθάμπτον στο Anfield, τη Σουόνσι που δεν είχε άλλη επιλογή από το να πουλήσει τον Μπονί στη Μάντσεστερ Σίτι και τη τρέχουσα (και μάλλον καταδικαστική)προσπάθεια της Έβερτον να κρατήσει τον Τζον Στόουνς μακριά από τη Τσέλσι.



Ως εκ τούτου το κόλπο είναι να τους αντικαταστήσουν σωστά. Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον η παράλογα τεράστια συμφωνία της Πρέμιερ Λιγκ στα τηλεοπτικά δικαιώματα, να σταθεί πιο εύκολο για συλλόγους του μεγέθους της Έβερτον να κρατήσει τους καλύτερους της παίκτες όμως προς το παρόν θα πρέπει να εξασφαλίσουν να έχουν μια λογική στρατηγική για την αντικατάσταση τους. Η ταχύτητα με την οποία τους αντικαθιστά η Σαουθάμπτον (ο Σεντρίκ Σοάρες ήταν ήδη στο St Mary's πριν μαζέψει ο Κλάιν τα πράγματα από τη ντουλάπα του) δείχνει ότι είναι πλήρως προετοιμασμένη για αυτές τις αποχωρήσεις, όπως θα πρέπει να είναι και η Έβερτον με τον Στόουνς.
Σε έναν κόσμο όπου ο πλουσιότερος αγοράζει παίκτες ακόμα και από τους μεσαίους της Πρέμιερ Λιγκ, γίνεται μια τεράστια πρόκληση μόνο για τη διατήρηση κάποιας είδους συνοχής. Αν οι συγκεκριμένες ομάδες φιλοδοξούν σε κάτι περισσότερο από το να γίνουν οι ομάδες - "πυροτεχνήματα", είναι μια πρόκληση που θα πρέπει να συναντήσουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου