Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2015

Μια καλή πορεία είναι πλέον ένα αρκετό επίτευγμα για τους Μονκ, Πάρντιου και Πιούλις;


Δημήτρης Βαρσάνης

Αν υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην επιτυχία και την αποτυχία, ένας προπονητής αναζητεί μια μέση οδό για μια ζωή χωρίς άγχος.
Χαμηλότερες επιδόσεις και η θέση του έρχεται σε αμφισβήτηση, ξεπέρασμα προσδοκιών και αυτός καλείται να τα πάει ακόμα καλύτερα. Ακόμη και επαναλαμβάνοντας τα παλαιότερα κατορθώματα του μπορεί να φέρει προτάσεις στην πλευρά του που να μην προχωρήσουν. Αυτά είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Γκάρι Μονκ, Τόνι Πιούλις και Άλαν Πάρντιου αυτή τη σεζόν καθώς έχουν θέσει το πήχη ψηλά.



Σε αντίθετους δρόμους, ένα άπειρος και δύο βετεράνοι αποδεικνύονται κοινωνικοί ορειβάτες. Ο Μονκ στη πρώτη του κανονική χρονιά ως προπονητής πήρε τη Σουόνσι και την έφτασε στην όγδοη θέση μαζεύοντας τους περισσότερους βαθμούς ποτέ στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ (56).



Η πρώτη πρόσληψη στα μέσα της σεζόν, ο Πιούλις κληρονόμησε τη Γουέστ Μπρομ μια θέση πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού για να την οδηγήσει στην 13η, προκαλώντας τη βαρύτερη ήττα (3-0) του Ζοσέ Μουρίνιο στο πρωτάθλημα. Η άλλη πρόσληψη στα μέσα της σεζόν, ο Πάρντιου τα πήγε ακόμα καλύτερα αναλαμβάνοντας τη Κρίσταλ Πάλας όταν βρισκόταν μεταξύ των τριών τελευταίων θέσεων κατευθύνοντας την εν τέλει στη πρώτη 10άδα.
Είναι η απόδειξη της διαφοράς του τι μπορεί να κάνει ένας προπονητής. Ο Μονκ ανέλαβε επειδή γνωρίζει το κλαμπ που είναι, οι Πάρντιου και Πιούλις διότι γνωρίζουν τη κατηγορία.
Η Γουέστ Μπρομ μάζευε 0,9 πόντους ανά παιχνίδι χωρίς τον Πιούλις στον πάγκο και 1,44 μαζί του. Οι "Μπάτζις" σε 10 αγώνες από τους 18 κράτησαν ανέπαφη την εστία με τον έμπειρο τεχνικό στην ηγεσία τους. Πριν από τον Πάρντιου, η Πάλας κατά μέσο όρο είχε 0,85 βαθμούς ανά αγώνα. Μαζί του όμως ήταν δύο φορές πιο παραγωγικοί με 1,72 βαθμούς. Η Νιουκάστλ από την αντίθετη μεριά κάτω από την τεχνική του επίβλεψη είχε 1,44 πόντους και μόλις 0,68 υπό τον δύσμοιρο Τζον Κάρβερ.
Οι προκάτοχοι του Μονκ γιόρτασαν επιτυχίες, είτε λόγω του στυλ παιχνιδιού τους (Πάουλο Σόουζα, Μίκαελ Λάουντρουπ) είτε λόγω της μεταμορφωτικής τους επίδρασης που είχαν ως προπονητές στη Σουόνσι (Ρομπέρτο Μαρτίνεζ, Μπρένταν Ρότζερς). Ο 36άχρονος τεχνικός όμως εξακολουθεί να οδηγεί το σύλλογο σε μεγαλύτερα ύψη. Οι πραγματικότητες του σύγχρονου ποδοσφαίρου σημαίνει ότι υπάρχει ένα όριο στο τι μπορεί να πετύχει ο καθένας.



Τίθεται ένα ερώτημα αν είναι υποτιμημένοι. Ίσως όχι από τους εργοδότες τους: ο Μονκ ανταμείφθηκε με μια επέκταση συμβολαίου με βελτιωμένες απολαβές, η Πάλας πλήρωσε το πέμπτο  κατά σειρά υψηλότερο ποσό σε προπονητή για να "αρπάξει" τον Πάρντιου από το St James' s Park και ο Πιούλις υπερέβη τις ικανότητες του τόσο στην Πάλας όσο και στην Άλμπιον για να αποφευχθεί ο υποβιβασμός τους.



Τα κατορθώματα τους έχουν φέρει την αναγνώριση. Πρόκειται για δύο από τους τέσσερις καλύτερους τεχνικούς τα τελευταία χρόνια στη Πρέμιερ Λιγκ. Οι άλλοι δύο ήταν οι αναγνωρισμένοι πλέον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον και Ζοσέ Μουρίνιο. Ωστόσο, ενώ ο Πάρντιου τιμήθηκε που έφτασε τη Νιουκάστλ στη πέμπτη θέση το 2012 και ο Πιούλις για την εκπληκτική αντεπίθεση της Πάλας πριν από δύο χρόνια, δύο χρόνια αργότερα δεν έχουν λάβει την απόλυτη διάκριση: να διαχειριστούν ένα κλαμπ της ελίτ. Το στυλ ποδοσφαίρου του Πιούλις θεωρείται αρκετά περιοριστικό και αναχρονιστικό, ο Πάρντιου από την άλλη είναι ο ορισμός του κυκλοθυμικού προπονητή. Η καριέρα του είναι αξιοσημείωτη για ορισμένες εξαιρετικά καλές πορείες όμως και για μεγάλες υφέσεις.
Ο 36χρονος Μονκ μπορεί να αποδειχθεί η εξαίρεση. Έχει δείξει ένα έξυπνο μείγμα της αρχής και του πραγματισμού προσπαθώντας να ενισχυθεί στην αμυντική του γραμμή χωρίς να εγκαταλείψει το ύφος της Σουόνσι. Γίνεται λιγότερη κατάχρηση της πάσας και είναι λιγότερο παθητική. Αυτό είναι που ενόχλησε και τον Άγγλο καθώς η ομάδα πήρε ελάχιστους ενάντια στους μεγάλους τη σεζόν 2013/2014.



Η Σουόνσι ήταν πιο ατρόμητη και έγινε μόλις η τρίτη ομάδα στην ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ που νίκησε τη Μάντσεστερ Γιουνάιντεντ και την Άρσεναλ τόσο εντός όσο και εκτός έδρας. Η τελική αγκυροβολία τους στην 8η θέση ήταν ακόμα πιο αξιοθαύμαστη, λόγω και της αναχώρησης του πρώτου σκόρερ της ομάδας Γουίλφριντ Μπονί για τη Μάντσεστερ Σίτι τον Ιανουάριο. Οι προπονητές των μικρομεσαίων ομάδων πρέπει να αναλαμβάνουν τέτοιες διαδικασίες ανοικοδόμησης και οι απαντήσεις τους ήταν φιλόδοξες. Οι αφίξεις του Πορτογάλου επιθετικού Έντερ και του Γάλλου εξτρέμ Αντρέ Αγιού είναι σημάδια που επιδιώκουν να φέρουν τη ταχύτητα και τη διείσδυση στους "κύκνους".



Στον Πάρντιου επίσης έχει εμφανιστεί μια αποφασιστικότητα να προσθέσει άλλη μια διάσταση στην ομάδα του. Η μεταγραφή - ρεκόρ του συλλόγου (10 εκατομμύρια ευρώ) Γιόαν Καμπάιγ από τη Παρί σεν Ζερμαίν δίνει στην Πάλας έναν πλέι μέικερ που της έλειπε. Ο Καμπάιγ ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος του συνόλου του Πάρντιου στη Νιουκάστλ όταν την οδήγησε στη πέμπτη θέση το 2012. Συμπτωματικά, όπως η Πάλας μετά το διορισμό του, οι "καρακάξες" μετρούσαν κατά μέσο όρο 1,72 πόντους ανά αγώνα.
Η πρόσθεση ενός παραγωγικού σκόρερ ήταν ένας ακόμη στόχος. Ο Πάρντιου έφερε με τη μορφή του δανεισμού από τη Τσέλσι τον ταλαντούχο επιθετικό Πάτρικ Μπάμφορντ και τον "πύργο" της Σάντερλαντ Κόνορ Γουίκαμ, ενώ το ενδιαφέρον που έδειξε στους Λουάκ Ρεμί και Τσάρλι Όστιν παρουσιάζουν ότι έχει την υποστήριξη του Διοικητικού συμβουλίου στην μεταγραφική αγορά. Ίσως στον Πιούλις να μην έγινε με αποτέλεσμα την ξαφνική παραίτηση του 48 ώρες πριν ξεκινήσει η περσινή σεζόν. 
Ο Ουαλός ίσως να απεικονίζει τις παγίδες του επαγγέλματος του. Είναι ειδικός στο να σώζει ομάδες, ένας προπονητής που δεν έχει ρίξει ποτέ ομάδα στην καριέρα του και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ρίξει ποτέ, αλλά επίσης δεν έχει αναλάβει ποτέ και μια ομάδα της πρώτης 10αδας της Πρέμιερ Λιγκ.
Τόσο η Πάλας όσο και η Στόουκ υπό τον Μαρκ Χιουζ τα πήγαν τέλεια τη πρώτη χρονιά μετά Πιούλις. Είναι ένα σημάδι που άφησε μια αμυντική δομή, ένα ομαδικό πνεύμα και κάποιους έξυπνους νεοσύλλεκτους, όμως εγείρονται ερωτήματα αν δίνει στους ποδοσφαιριστές του μεγαλύτερη ελευθερία για να προχωρήσουν στο επόμενο επίπεδο.
Είναι ακριβώς το είδος της επιχειρηματολογίας που ερεθίζει τον Πιούλις. Η Πάλας του δεν ήταν τόσο άμεση όσο η Στόουκ του η οποία έδειξε το ταλέντο της στις αντεπιθέσεις όπου παρουσιάστηκε πιο τακτικά στους Λονδρέζους με τον Πάρντιου στον πάγκο. Ο πουριτανός δεν είναι ένας ακριβολόγος όμως η αμυντική οργάνωση δεν ισοδυναμεί αυτόματα με το ανιαρό ποδόσφαιρο.



Το αφεντικό της Γουέστ Μπρομ αφέθηκε να δαπανήσει αρκετά μεγάλα ποσά στη Στόουκ, όμως είχε λιγότερες ανέσεις στο "Selhurst Park" και τώρα στο "Hawthorns", όπου ο Ρίκι Λάμπερτ και ο συγκριτικά φθηνός Τζέιμς ΜακΚλιν έχουν υπογράψει μόνο. Αυτό αφήνει τον Πιούλις με μικρότερη δυνατότητα από τον Μονκ και τον Πάρντιου να χτίσει πάνω στα κατορθώματα της περασμένης σεζόν. Έχοντας εξασφαλίσει επτά διαδοχικά φίνις μεταξύ της 14ης και της 11ης θέσης, ίσως να επεκτείνει την εξαιρετική σειρά του.
Ίσως να μην είναι ούτε τα ανεπαρκή επιτεύγματα ούτε η άνετη επίτευξη ενός επιτεύγματος του Πιούλις. Είναι ένα είδος επιτεύγματος, το οποίο συγκριτικά φέρνει μικρή ανατίμηση από τον έξω κόσμο, ωστόσο όταν το κόστος υποβιβασμού είναι ακόμη μεγαλύτερο είναι ανεκτίμητο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου